Inocybe similis Strzępiak brudnoochrowy

Index polski Index łaciński

Galerie obrazkowe grzybów

Inne strzępiaki

Inocybe similis Strzępiak brudnoochrowy (Strzępiak upodobniony)

Kapelusz- 2-4 cm średnicy, stożkowato wypukły lub płasko-wypukły z nieznacznym garbkiem, o brzegu słabo podgiętym, częściej zupełnie prostym lub podgiętym w górę. Powierzchnia sucha, zamłodu prawie aksamitna, później drobno włókienkowata, na samym szczcyie kapelusza bywa łuseczkowata. Kolor brudnoochrowy, w centrum ciemnobrązowy, przy czym różnica barw staje się wyraźniejsza w owocnikach starych, u których kapelusza bywa niemal czarny na szczycie. Osłona znika bardzo wcześnie.

Blaszki- mieszane, cienkie, ochrowobiaławe z brudnooliwkowym odcieniem lub jasnobrązowe, o brzegu zawsze delikatnie orzęsionym.

Trzon- 3-5x0,3-0,5 cm, równogruby lub tylko bardzo nieznacznie rozszerzony u podstawy; bez śladu bulwki, prosty lub wygięty, biało oszroniony u szczytu, niżej delikatnie włókienkowaty, gdzie zwolna staje się ciemno-oliwkowo-brunatny do prawie czarnego. W owocnikach starych cały trzon jest niemal zupełnie czarny.

Miąższ- białawy, w trzonie przy podstawie ciemnoszary do brązowawego, o woni ziemi lub spermy, łagony w smaku.

Wysyp zarodników- zarodniki eliptyczno-migdałkowate z dziobkiem.

Występowanie-  pojedynczo lub w małych grupkach na ziemi, w trawie, pod bukami, grabami i dębami. W Polsce znajdowany w sierpniu.

Możliwość popełnienia pomyłki- gatunek łatwy do rozpoznania, różniący się od I. atripes obecnością kaulocystyd tylko w szczytowej części trzona.
 
Literatura
A. Nespiak, Flora Polska. Grzyby (Mycota). Tom XIX. Strzępiak (Inocybe). PWN 1990
W. Wojewoda (red.), Checklist of Polish Larger Basidiomycetes - Vol. 7 (2003) - Biodiversity of Poland
 

W internecie

 

Opracował: Waldemar